maandag 14 oktober 2019

Zelfportret

Ik heb altijd al moeite gehad met namen, met gezichten, met data, niet eens de jaren weet ik uit elkaar te houden. Kerst, echt, ik twijfel nog elke keer. De vierentwintigste? Nee, de vijfentwintigste. Of toch... Ik zweer je. Na 58 jaar! 58... Toch? Ja, zelfs over mijn eigen leeftijd struikel ik. Het zijn dingen die ik waarschijnlijk gewoon niet belangrijk genoeg vind om te onthouden. Of er is iets echt goed loos met me. Nou ja, daar gaat het nou niet om.
Het zal een jaar of tien of vijftien geleden zijn (ik hou een slag om de arm, je begrijpt nu waarom) dat ik een vier toeristen in Polignano a Mare in Apulië aanbood te helpen met het maken van een foto. Zij op de voorgrond, op de achtergrond de schilderachtige Lama Monachile. Ze stonden heel onhandig met een telefoon te hannesen, maar ze sloegen mijn aanbod bijna beledigd af. Ze wilden het absoluut zelf de foto maken. Het was mijn eerste ontmoeting met het begrip “selfie”, dat toen misschien nog helemaal geen “selfie” heette.
Misschien is het de manier geweest waarop mijn hulp in de wind geslagen werd, maar vanaf het begin heb ik weinig opgehad met selfies. Ik vind het zo’n egotripperij en ijdelgetuiterij. En echt mooie selfies heb ik in die tien of vijftien jaar nog niet echt gezien.
Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Er zijn altijd uitzonderingen, neem dat maar aan van iemand die al 59... nee, 58 jaar meeloopts. De uitzonderingen bevestigen de regel.

- 0 -

Laura Wood maakt foto’s. Professioneel, familiefoto’s, trouwfoto’s. Ze organiseert ook workshops. Vroeger heette dat een cursus. Altijd achter de camera. Tot ze daarnaast een paar jaar geleden haar eigen project startte: “Self-portrait of motherhood”. Zodat haar kinderen straks ook foto’s van hun moeder hebben, zo zegt ze op haar website.
Detail. Wood heeft het niet over selfies, maar over zelfportretten. Daar zijn twee verschillende dingen. En dat zie je.


- 0 -

Zondag werden we op straat staande gehouden door een meneer. Het zwaar loensen van zijn ogen werd nog eens extra benadrukt doordat ze ons vergroot aankeken vanachter twee bokaalbodemdikke brilleglazen. Terwijl hij zijn telefoon openklapte legde hij uit dat hij heel slecht zag, en of wij een nummer voor hem wilden bellen. Hij wist het nummer uit zijn hoofd. Hij grinnikte even, alsof dat logisch was. Als de ene vaardigheid door omstandigheden uitvalt of vermindert compenseert het menselijk lichaam of het menselijk brein dat door andere vaardigheden meer dan gemiddeld te perfectioneren.
Het nummer klopte, de telefoon ging over. Hij bedankte hartelijk, draaide om en maakte aanstalten om over te steken. Lief kon hem nog net bij zijn arm grijpen om te voorkomen dat hij onder een passerende auto stapte.

foto: Laura Wood

zondag 13 oktober 2019

Horizon


Een van de heiligste beginselen van de fotografie is de rechte horizon. Recht, in de zin van horizontaal.

Regelmatig ga ik terug naar Ferrara. Zoals vandaag. Er zit iets van zon in de lucht, maar sluiers nevelige bewolking houden het hemelblauw toch vooral grijzig. De lucht tintelt een beetje, de stilte van de herfst dringt door de stadse geluiden heen. De stilte die zich een weg zoekt door de geluiden heen, dat is Ferrara.
In de tuinen van Palazzo Massari staat het Padiglione d'Arte Contemporanea (PAC). Binnen hangen de winnende World Press Photo’s. En daar hangt me toch een scheve horizon tussen! Een glimlach, een van de weinigen die de platen weten op te wekken. De World Press Photo’s zijn ook dit jaar weer vooral indrukwekkend en stompen in de maag.



Foto’s aan de muur, foto’s die verhalen vertellen, foto’s die je stil laten staan. En buiten draait de wereld door, winnende foto’s voor de volgende editie worden op dit moment gemaakt.

Ondertussen toont Ferrara dat wij het zo slecht nog niet hebben. Schrijft een gedicht. Is een gedicht.















zaterdag 12 oktober 2019

From Portraiture to Fashion to Africa

Mijn ervaring is dat bijna iedereen in Milaan de auto of het openbaar vervoer neemt om zich van punt A naar punt B te verplaatsen. Te voet is veel leuker, je proeft sfeer, je ziet meer. Veel meer.
Als je bij “Joia” (zie "Luisteren, en lezen over Foer")buiten stapt vind je vlakbij het park Indro Montanelli. Het centrum is op loopafstand. En als je de moeite zou nemen zou je verder kunnen wandelen naar de de 29 Arts In Progress gallery. In totaal slechts drie en een halve kilometer. Vanaf 18 oktober (tot 24 februari, precies de periode van de mode-evenementen in Milaan) exposeert John Rankin Wandell er. “From Portraiture to Fashion” biedt een overzicht van zijn meest iconische foto’s.


Rankin heeft zijn stijl. Hij praat tegen zijn model terwijl hij aan het werk is. Hij praat, praat, praat. Het voor een geslaagd portret zo essentiële contact gaat bij hem net iets dieper. Het resultaat is dikwijls een plaat waarin het model verrassend veel van zijn of haar persoonlijkheid blootgeeft. Ik hou van Randels portretten.



- 0 -

Wat je in “From Portraiture to Fashion” niet zult zien (als ik goed ingelicht ben) is het volgende...
In 2008 en 2009 al realiseert Rankin een fotoproject voor Oxfam om de aandacht te vestigen op de honger in de wereld en de globale klimaatsverandering. Hij fotografeert in Congo en in Noord Kenia, zijn modellen hebben in de palmen van hun handen al het voedsel wat ze die dag te eten hebben.






Het lijkt erop dat het klimaat eindelijk gemeengoed begint te worden. Dat is nodig. Hard nodig. Schrijvers, fotografen, zij zijn ermee bezig. Veel anderen zijn ermee bezig. Maar nog steeds niet iedereen. Egoïsten.

donderdag 10 oktober 2019

Luisteren, en lezen over Foer.

Ik ga tegenwoordig ook de deur uit zonder fototoestel. ,,Hé Ron, je hebt je camera niet bij’’, zeggen ze dan. ,,Ja, dat weet ik’’, is het antwoord, een beetje voor de hand liggend. Want mijn fototoestel vergeet ik niet, dat laat ik bewust thuis. 
Ik droomde een tijdje geleden dat ik het vergeten was. In de foyer van een druk hotel in Amsterdam, waar ik met vrienden was. De paniek, toen ik me realiseerde dat ik het niet bij me had. Mijn god! We waren in een museum of zo toen ik erachter kwam. Meteen naar buiten, terug naar het hotel. En dat bleek onvindbaar te zijn. Zelfs de naam herinnerde ik me na een tijdje niet meer zodat ik niet eens de weg kon vragen. Ik werd wakker zonder het gevonden te hebben, een slecht gevoel dat de hele dag ergens in een hoekje van mij  hoofd bleef woelen en keren.

We kopen de krant, en een tijdschrift. Einddoel is Poggini, capuccino en een krapfen. Het duurt niet lang of ik vind me alleen terug aan ons tafeltje. Lief is verhuisd, zit bij de dames aan een ander tafeltje. Ik lees, en luister. De koeien herkennen de uitbaatster van de boetiek in de hoek van het dorpsplein. Daarnaast heeft het restaurant een nieuwe eigenaar gekregen. De zomer. De kerstmarkt. Een vriendin die eruit is gestapt, gesprongen, van een brug.
Ik luister, en lees.

- 0 -


In een interview met Luca Mastrantonio vertelt Jonathan Safran Foer in de bijlage 7 van de Corriere dellaSera over zijn boek “Het klimaat zijn wij”. De schrijver en de journalist ontmoeten elkaar bij “Joia”, een vegetarisch restaurant in Milaan, en praten natuurlijk over het milieu en over het vegetariër zijn. Het gesprek krijgt een interessant intermezzo als Foer zijn telefoon uit zijn zak haalt om een foto van een gerecht te maken en merkt dat Mastrantonio hem verbaasd aankijkt.

,,Rustig maar, ik ga het niet op Instagram zetten", lacht hij, "Het is voor mijn vriendin. Ze is niet meegekomen omdat ze bang was zich te vervelen, maar deze gerechten zullen haar zeker bevallen. Straks stuur ik haar de foto's."
Ik zucht opgelucht, even vreesde ik dat een foodstagrammer het lichaam van Foer had overgenomen. Hij vraagt me of ik de foto wil maken aangezien hij het licht in de rug heeft en zijn schaduw op het bord valt. Als ik de foto genomen heb vervolgt hij: "Als je de foto van dit gerecht ziet,  zou je dan graag aan tafel hebben gezeten of zou je blij zijn dat je er niet bij was?" Ik antwoord dat Instagram-foto's altijd meer uitnodigend zijn dan de realiteit. "Ze elimineren de realiteit", corrigeert hij. ,, We maken veel foto's die we niet eens meer bekijken. Neem bijvoorbeeld een vuurwerk, iedereen staat te fotograferen en daarna bekijken we ze niet meer. Bovendien: als je de foto maakt, ben je er niet, je kijkt niet naar de lucht, maar naar een scherm." Maar je wilt getuigen dat je daar was, werp ik tegen. ,, Ja, maar uiteindelijk laat je zien dat je er juist niet was: welke relatie is er tussen de getuigenis van het evenement dat we fotograferen en de manier waarop we het evenement ervaren? We zijn getuige van een gebeurtenis ", zegt Foer," maar we kunnen het niet volledig ervaren, omdat we ons door te fotograferen buitengesloten hebben."
(*)

Ik had het niet beter uit kunnen leggen. Daarom ga ik dus soms ook de deur uit zonder fototoestel.

(*) De cursief gedrukte tekst is mijn vertaling van een gedeelte van het artikel "Sono vegetariano, non fondamentalista" in het tijdschrift "7" van de Corriere della Sera van 4 oktober 2019 (pag. 104).

maandag 7 oktober 2019

Zeegrasbloemetje




Hoe langer ik weg ben, hoe meer mijn geboortegrond me soms lijkt te roepen. Wortels gaan diep, reiken ver. Zware klei, stuivend zand, golvend water.
Ik volg het Zeeuwse nieuws, bijna dagelijks. De krant, de Provinciale Zeeuwse natuurlijk, waarin het kleine nieuws nog steeds een plaats mag hebben. Gelukkig. Oubolligheid, het is niet altijd negatief.
Uit oubolligheid blijken vaak de mooiste dingen te groeien. Tegenwinds, tegendraads, eigen, maar ver van het oubollige zoals het ooit was. Zeeland is cultuur, veel meer cultuur dan WE zelf denken. Ik heb het voordeel het van veraf te kunnen bekijken, en van veraf zie je de dingen soms beter.
Ik geniet, van veraf, in stilte, van onze cultuur.

- 0 - 

De afbeelding komt uit “De Bloemenvloek” van Mischa van Broekhoven (tekst) en Geert van der Pol (illustraties). Uitgeverij: Celtica Publishing.

zondag 6 oktober 2019

Trots

Boer,
de boerentrots
onder de boerenbaard
verborgen

 

Foto: 
Ron Roelandt, Santa Maria Maggiore, 6 ottobre 2019


zondag 29 september 2019

Kouwe handen


,,Handen uit je zakken!’’
,,Ja, maar...’’,,STIL!!!’’

Het was 4 maart van het jaar 2005 en het kwik zakte in Nederland tot 20,7 graden onder nul.
Het was het moment dat Paulien besloot om kledingontwerpster te worden.


Model: Giedre Dukauskaite
Photo: Karim Sadli

Bron: