zondag 23 januari 2011

Mist

Sommige dingen blijven ons glashelder bij, jaren, decennia. Andere dingen vergeten we. Dat kan met desinteresse te maken hebben. Of leeftijd, of tijd. Vooral tijd, denk ik.
Wat lang geleden is vergeten we, of op z'n minst vervagen de herinneringen en verworden aldus steeds meer tot herinneringen van herinneringen. En wat als de tijd stil zou blijven staan? Zou het vergeten ophouden te bestaan?


  
Het is mistig. Het hoort bij deze streek, le terre dell'acqua, de gronden van het water, waterland. Le terre dell'acqua is het gebied ten noorden van Bologna, ruwweg de gemeenten Anzola dell'Emilia, Calderara di Reno, Crevalcore, Sala Bolognese, San Giovanni in Persiceto e Sant'Agata Bolognese. Het is de zuidelijke rand van la Pianura Padana, de Povlakte die ter hoogte van Bologna overgaat in de Appenijnen. De mist beperkt zich niet tot le terre dell'acqua.
Ik dacht me de mist te herinneren uit de jaren dat ik Ferrara woonde, zo'n tien jaar terug. Pas nu realiseer ik me echter dat ik er maar een gedeelte van onthouden heb. Ik herinnerde me de substantie, tastbaar bijna, en vooral de profonditeit ervan. Wat ik vergeten was is de lengte in de tijd van het fenomeen. Dagenlang blijft die grijze deken soms boven het vlakke land hangen. Geluid, licht en donker, oriëntatievermogen en het gevoel van tijd absorberend.

De mist. Stil. Bewegingloos. Het lijkt na verloop van tijd bezit te nemen van alles wat er zich in die wolk steeds minder afspeelt. Kleuren verliezen hun kracht, geluiden verliezen hun volume en de aarde lijkt langzamer te draaien. De grijze wolk nestelt zich als fijne zandkorrels tussen de radertjes die de tijd verzetten. Het kost een wijzers steeds meer moeite om zich over de wijzerplaat te bewegen en de volgende minuut te bereiken.




De tijd lijkt stil te staan, maar dat is natuurlijk niet zo. En ook het vergeten houdt niet op.
Dus moet je hollen om de bus te halen, omdat je vergeten was om op tijd de deur uit te gaan.


woensdag 12 januari 2011

Italianismi (43) - Giulio Tremonti

,,Het is alsof je in een videogame leeft, er verschijnt een monster, je verslaat het, je bent gerust en meteen duikt er een ander monster op, nog sterker dan het eerste.''
- ,,E' come vivere in un videogame, compare un mostro, lo combatti, lo vinci, ti rilassi e subito spunta un altro mostro più forte del primo.'' -
(Giulio Tremonti)






Giulio Tremonti (18 augustus 1947) is econoom en politicus. Hij bekleedt de functie van minister van financiën in de huidige regering (de vierde) regering Berlusconi.
Op 6 januari geeft hij tijdens de conferentie 'New world, new capitalism' in Parijs aan dat de economische crisis zeker nog niet voorbij is. Tremonti krijgt met zijn visie hevige kritiek te verduren van regeringsleider Silvio Berlusconi.


Meer "Italianismi" vind je hier.

zondag 9 januari 2011

Rondetijd

Op 23 april 2008 plaatste ik de eerste bijdrage op mijn VK-blog. Ik was er terecht gekomen via Noud, die ik heel toevallig op Hyves tegen het lijf was gelopen. Het is het bewijs van hoe klein de wereld af en toe is sinds internet gemeengoed is geworden. Noud uit Middelburg, een Zeeuw zonder Zeeuw te zijn. Ik uit Italië, een Zeeuw zonder Italiaan te zijn.
Mijn eerste regels verhaalden over de zogenaamde witte doden, "le morti bianchi" zoals ze in het Italiaans heten, de doden op het werk. Hun aantal was schrikbarend hoog. Wie Italië een heel klein beetje kent zal zich er niet over verwonderen dat er sindsdien weinig veranderd is. ,,Veiligheid op het werk is een luxe die we ons niet kunnen veroorloven'', heeft Giulio Tremonti, minister van economische zaken, enige tijd geleden zelfs verklaart.

Het is crisis, dus op bepaalde dingen wordt gesneden. Bij de overheid, in de gezondheidszorg, in het onderwijs, bij de kranten. Dat laatste is er (waarschijnlijk) de reden van dat het VK-blog per 1 maart van dit jaar zal verdwijnen. Zoals bij iedere VK-blogger sloeg het mailtje van Philippe Remarque ook bij mij in als een bom, maar als je er heel economisch tegenaan kijkt (wat kost het, wat levert het op?) is het een logische beslissing. Sentimenten en emoties tellen nergens meer in de zakenwereld (al ze zo wie zo al ooit geteld hebben), en een uitgever zoals De Persgroep maakt daar geen uitzondering op. De uitzonderlijke sfeer die ik vanaf het begin op het VK-blog heb geproefd zal iedereen, boven een bepaald niveau, de welbekende worst wezen die ze op dat niveau niet meer eten. Huiselijk, gezellig, maar tegelijkertijd kritisch als dat op z'n plaats was... Het moge duidelijk zijn dat ik nooit direkt betrokken ben geweest bij de wervelstormen die zo nu en dan over ons VK-bloggersdorp trokken. Onverwacht, want die dingen houden zich niet aan 'het seizoen'.

Natuurlijk hoop ik dat het tij voor 1 maart gekeerd gaat worden, maar ik heb er niet echt veel hoop op. Ik heb de afgelopen dagen een beetje de bewegingen van mijn medebloggers gevolgd, die nu al van links naar rechts worden gesmeten tussen de aangeboden alternatieven en, zoals mij, het spoor een beetje bijster beginnen te geraken.
De komende weken ga ik mijn bijdragen wegschrijven op een schijfje. En ik zal proberen me te oriënteren op het beste alternatief. Want ik ga zeker verder met bloggen, ook al is me nog niet duidelijk waar, met wie en hoe.
Voorlopig zet ik even een tafeltje en een stoeltje achter de vensters van blogspot.com, omdat ik het uitzicht daar een beetje ken. Ik heb er sinds een tijdje mijn fotoblog en een Italiaanse versie van "Ron fa...".
De Nederlandse versie van "Ron fa..." verdwijnt op het moment dat het VK-blog verdwijnt. Mijn (voorlopige?) blog op blogspot.com gaat "rondetijd" heten. Ik heb er even over na moeten denken, maar ik denk dat dat de juiste naam is voor mijn nieuwe blog. De rondetijden van Ard en Keesie, met het commentaar van Theo Koomen. Het is een van de meest levendige herinneringen uit mijn jeugd, ik heb er een paar keer over geschreven. De tijd staat niet stil, tijden veranderen, de tijd... Ron de tijd.