zondag 23 januari 2011

Mist

Sommige dingen blijven ons glashelder bij, jaren, decennia. Andere dingen vergeten we. Dat kan met desinteresse te maken hebben. Of leeftijd, of tijd. Vooral tijd, denk ik.
Wat lang geleden is vergeten we, of op z'n minst vervagen de herinneringen en verworden aldus steeds meer tot herinneringen van herinneringen. En wat als de tijd stil zou blijven staan? Zou het vergeten ophouden te bestaan?


  
Het is mistig. Het hoort bij deze streek, le terre dell'acqua, de gronden van het water, waterland. Le terre dell'acqua is het gebied ten noorden van Bologna, ruwweg de gemeenten Anzola dell'Emilia, Calderara di Reno, Crevalcore, Sala Bolognese, San Giovanni in Persiceto e Sant'Agata Bolognese. Het is de zuidelijke rand van la Pianura Padana, de Povlakte die ter hoogte van Bologna overgaat in de Appenijnen. De mist beperkt zich niet tot le terre dell'acqua.
Ik dacht me de mist te herinneren uit de jaren dat ik Ferrara woonde, zo'n tien jaar terug. Pas nu realiseer ik me echter dat ik er maar een gedeelte van onthouden heb. Ik herinnerde me de substantie, tastbaar bijna, en vooral de profonditeit ervan. Wat ik vergeten was is de lengte in de tijd van het fenomeen. Dagenlang blijft die grijze deken soms boven het vlakke land hangen. Geluid, licht en donker, oriëntatievermogen en het gevoel van tijd absorberend.

De mist. Stil. Bewegingloos. Het lijkt na verloop van tijd bezit te nemen van alles wat er zich in die wolk steeds minder afspeelt. Kleuren verliezen hun kracht, geluiden verliezen hun volume en de aarde lijkt langzamer te draaien. De grijze wolk nestelt zich als fijne zandkorrels tussen de radertjes die de tijd verzetten. Het kost een wijzers steeds meer moeite om zich over de wijzerplaat te bewegen en de volgende minuut te bereiken.




De tijd lijkt stil te staan, maar dat is natuurlijk niet zo. En ook het vergeten houdt niet op.
Dus moet je hollen om de bus te halen, omdat je vergeten was om op tijd de deur uit te gaan.


7 opmerkingen:

  1. een wereld in de watten gelegd; de wereld wordt klein en de bomen staan in zachte karnemelk

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bravo! Mooi geschreven "Zou het vergeten ophouden te bestaan?" Hier moet ik over nadenken.
    Tweede foto is nog mooier, vanwege de zonlichtcirkels die toch proberen door de mist te dringen ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. mooi, deze mijmering met beelden
    beetje magie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ron ik ben van de mist gaan houden door het fietsen. Het kan somns heel dicht zijn. Op mijn zolder blog toevallig ook weer een mist foto.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. mooi, mooi, ik schreef ook al veel over grijs, om het in te kleuren, van me af te schrijven of om het zo te laten en de schoonheid ervan in te zien....

    Mooie kiekjes.....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Cor.
    De bomen staan in zachte karnemelk... Prachtig.

    @PaulO.
    Dank je. Interessante vraag, hè?

    @Dianne.
    Dank je. De magie van de mist, het heeft inderdaad iets verborgens.

    @Martin.
    Waar vind ik je zolder blog?

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Annet.
    Schrijven over grijs om het in te kleuren, wat een mooie Annet-gedachte.

    BeantwoordenVerwijderen