maandag 28 februari 2011

Buikhaar verwijderen

Heb ik de goede keuze gemaakt? Ik ben één van die vele VK-bloggers die na het nieuws dat het VK-blog per 1 maart zou verdwijnen naarstig op zoek is gegaan naar een alternatief. Philippe Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant stelde me in zijn mail van 7 januari, waarmee hij het VK-blog naar de eeuwige jachtvelden verwees, Wordpress en Web-log voor. Dat was meteen een reden om vol vooroordelen deze twee mogelijkheden niet op m'n lijstje te zetten.
Wat Wordpress betreft ben ik op mijn mening terug moeten komen. Ik zie hoe er prachtblogs ontstaan, heel professioneel, schitterende lay-outs. Aangezien ik, vooral dankzij mijn uiterst gelimiteerde kennis van zaken, grote problemen had een blog op te starten bij Wordpress is het uiteindelijk Blogspot geworden. Ik had al enige ervaring met deze club, dus was vrij snel op weg.

PhotobucketWordpress zal haar voordelen hebben, net zoals Blogspot haar voordelen heeft. Een leuk en nuttig instrument van Blogspot is een achterliggende pagina waarop je in één opslag de commentaren op je bijdragen kunt zien. Je ziet er ook hoevaak je blog bezocht is, waar de bezoekers vandaan komen, via welke internet-site ze bij je terecht gekomen zijn, of via welke zoekopdracht.
Niet dat dit laatste echt nut heeft, maar het is leuk te bedenken of mijn blog werkelijk bij heeft kunnen dragen aan hetgene waarnaar een web-surfer aan het zoeken is geweest.
Twee mensen toetsten als zoekopdracht "terre dell acqua" in. Waarschijnlijk spraken ze Italiaans en hebben ze weinig begrepen van het koeterwaals dat ze onder ogen kregen.
Het pakte wellicht beter uit voor de liefhebbers van lekker eten die in verschillende vormen naar "lasagna" googelden. Of ze het recept gebruikt hebben weet ik niet, maar ze hebben het in ieder geval gevonden.
Iemand anders kwam via "rondetijd 26.0" op mijn blog terecht. Is het schaatsen in de laatste jaren dermate geëvolueerd dat ze tegenwoordig al rondjes van 26 rond maken? Aangezien de Italiaanse media er weinig of geen aandacht besteden volg ik het schaatsen niet meer op de voet. Ik realiseer me dat ik heel wat mis.
"Nature's pride mango" komt voorbij, geen idee wat me daarbij voor moet stellen. "Het mailtje van", een speld in een hooiberg.

Het geheel krijgt een esthetisch tintje bij de zoekopdracht "buikhaar verwijderen".
Ik zie het tafereeltje voor me. Iemand met een overdadig woud aan buikhaar die gewapend met scheerschuim en mesjes het web afstruint naar de beste "snoeiwijze". Wellicht heeft hij of zij ook al voorzien in de "trekpleisters", die van hars voorziene marteltuigen die je op het te ontharen lichaamsdeel plakt en na enige minuten jezelf moed inpraten met een flinke ruk terug lostrekt. Een actie die in vele gevallen meer tranen trekt dan wat anders, dus googelen naar een alternatief is meer dan begrijpelijk.
Wikipedia legt uit dat buikhaar de benaming is voor "haar dat op de buik van mensen en niet-menselijke zoogdieren groeit, tussen de schaamstreek en de borst. Het haar volgt op alle zoogdieren hetzelfde patroon, verticaal vanaf de schaamstreek naar boven en van de borst omlaag richting de navel. Het buikhaar van niet-menselijke zoogdieren is deel van hun vacht of bont."
Niet-menselijke zoogdieren... De adem stokt in mijn keel. Iemand zal toch niet met mijn blog voor de neus de cavia aan het scheren zijn?

Hoe het ook zij, ik ben bang dat mijn blog niet het gewenste resultaat geleverd heeft op de zoekopdracht "buikhaar verwijderen". Een lichte teleurstelling zal het gevolg geweest zijn en dat is eigenlijk best jammer. Daarom toch maar even een, in mijn ogen, nuttige tip voor het verwijderen van buikhaar: wees vooral voorzichtig.

zaterdag 26 februari 2011

40 dagen

Photobucket

Op 19 april van het afgelopen jaar moest het proces Mediaset onderbroken worden omdat de door de regering Berlusconi in het leven geroepen wet Lode Alfano (genoemd naar de minister van justitie, Angelino Alfano) de bekleders van hoogste vier staatsfuncties onschendbaar verklaarde zolang ze die functie uitvoeren. De hoogste vier overheidsbekleders zijn de President van de Republiek (Giorgio Napolitano), de voorzitter van de Senaat (Renato Schifani), de voorzitter van de Kamer van Afgevaardigden (Gianfranco Fini) en de minister-president van de regering (Silvio Berlusconi). Inmiddels heeft de Corte Costituzionale (een hoger gerechtshof dat bepaalt of nieuwe wetten al dan niet in strijd zijn met de Italiaanse grondwet) bepaald dat de Lode Alfano onwettig is.
Maandag (28 februari) wordt het proces hervat. De overheidsbekleder die er een rol in speelt is Silvio Berlusconi in de rol van Mediaset's grootste aandeelhouder. Het tv-imperium van de Italiaanse minister-president zou de rechten van bepaalde Amerikaanse producties niet rechtstreeks van de producenten hebben gekocht, maar via een aantal holdings tegen een vele keren hogere prijs dan dat de Amerikanen vroegen. Berlusconi wordt ervan verdacht via tussenpersonen eigenaar van deze holdings te zijn en op deze manier zo'n 280 miljoen euro aan belastingen te hebben ontdoken.

Vijf dagen later, op zaterdag 5 maart, wordt het proces Mediatrade heropend. Ook hierin spelen Mediaset en Berlusconi de hoofdrollen, en net als in het proces Mediaset is belastingontduiking de aanklacht.
 
Eén van de mensen die in het proces Mediaset al veroordeeld is heet David Mills. De Engelse advocaat (echtgenoot van Tessa Jowell, minister van de regering Blair) heeft vier jaar en zes maanden tegen zich horen eisen. Mills legde valse getuigenissen af nadat hij gecorrupteerd zou zijn door Berlusconi. Voor deze corruptiezaak, het proces Mills, moet de Italiaanse president op 11 maart voorkomen.

En dan is er de zaak Ruby, die op 6 april versneld behandeld zal worden. Hierin wordt Silvio Berlusconi beschuldigd van prostitutie met minderjarigen en het misbruik maken van zijn positie. In zijn functie als president van de Italiaanse regering belde hij de politie in Milaan op om een gearresteerde verdachte van diefstal vrij te laten omdat ze de kleindochter van de Egyptische president Moebarak zou zijn.


Photobucket

Van 28 februari tot 6 april, dat zijn 40 dagen. Worden het de laatste dagen van de Italiaanse minister-president? Silvio Berlusconi zelf lijkt er redelijk van overtuigd ook dit keer aan het langste eind te zullen trekken.
Over aftreden denkt hij al helemaal niet. ,,Ik ben gekozen door het volk, dus het is mijn recht en mijn plicht om het land te besturen.''
Waar heb ik dat nog gehoord...


Photobucket 
Ik treedt niet af, ik blijf tot aan de dood 

Tekeningen: Gipi (1) - CaGi (2)

donderdag 24 februari 2011

Neutraal

En Zwitserland bleef neutraal. Ik heb het altijd een van de meest intrigerende regels in mijn geschiedenisboek gevonden. Zwitserland bleef neutraal in de tweede wereldoorlog (net als in de eerste trouwens), met de grote boze wolf als buurman. Fascinerend.
Zwitserland is nog steeds neutraal en je leest eigenlijk heel weinig over dat Helvetica en de Helvetiërs, althans in de Italiaanse kranten. Je leest hier af en toe wat over het opheffen van het Zwitserse bankgeheim, dat miljoenen aan zwarte Italiaanse euro's aan het daglicht heeft gebracht. En in 2008 was er dat gevalletje met één van de zeven zonen van Kadhafi. Hannibal (what's in a name) zou, samen met echtgenote Aline, twee hotel-medewerkers gemollesteerd hebben. Twee nachten cel waren het gevolg, en Zwitserland verklaarde officieel dat de familie Kadhafi niet meer welkom was op haar grondgebied. Het werd door de Europese Unie terug gefloten, nadat Libië als represaille voor het uitblijven van een echte positie van Europa alle visa voor alle EEG-inwoners blokkeerde.

Gisteren las ik weer iets over Zwitserland. Op de internet-site van 'La Repubblica' waren de foto's uit de serie 'Photo Opportunities' van de fotografe Corinne Vionnet te zien. Ik had ze de dag daarvoor in de groep Street Art Utopia op Facebook al voorbij zien komen, hetgeen maar weer eens bewijst dat de kranten steeds meer achter de computer gevuld worden.
Het idee achter 'Photo Opportunities' is dermate eenvoudig dat je denkt, waarom ben ik daar niet opgekomen. Tijdens een reisje met haar echtgenoot was Vionnet in Pisa, waar ze net als elke andere toerist de scheve toren fotografeerde. Hoeveel plaatjes zouden er daar al van geschoten zijn? Met die gedachte begon ze een zoektocht op internet, niet alleen naar de toren van Pisa maar ook naar andere wereldberoemde toeristische monumenten. Door honderden kiekjes van één onderwerp meer of minder transparent te maken en die met elkaar te combineren creëerde ze een digitaal schilderij van dat onderwerp. De resultaten zijn, als je het mij vraagt, schitterend.


Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket


Voortsnuffelend op haar internet-site kwam ik erachter dat Corinne Vionnet toch eerst en vooral zelf fotograaf is. En een goeie. Vooral haar serie 'Der Sonderfall Schweiz' sprak me aan. Foto's van Zwitserse grensposten, met een totale menselijke afwezigheid.

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Zelden heb ik Zwitserland zo goed weergegeven gezien. Het neutrale Zwitserland, op zichzelf, als een geïsoleerde op zichzelf levende cel in dat steeds groter en logger wordende Europese lichaam. Op zichzelf, niemand schijnt eruit te willen, en niemand schijnt erin te willen. Net als in mijn geschiedenisboek.

woensdag 23 februari 2011

Gestopt met roken

"Necrologi" worden ze hier genoemd, overlijdensberichten. Soms staan ze in de krant, maar het is gebruikelijker dat je ze op straat tegenkomt, aangeplakt op een daartoe bestemde plaats of gewoon tussen de reclame's van de supermarkt of een reisbureau. ,,Weer iemand die gestopt is met roken'', zeggen wij altijd als we een nieuwe zien.


Geen idee waar die gewoonte vandaan komt om op deze manier kond te doen van het overlijden van een dierbare naaste. Wellicht functioneert het nieuws van mond-tot-mond beter als het geschreven nieuws. In de bar, ,,weet je wie er ook dood is?''. Bij de bakker, ,,heb je het gelezen?''. Zo doet het nieuws sneller de ronde. Wat zijn nut heeft, want over het algemeen volgt de begrafenis al één of twee dagen na het overlijden. Ik zeg begrafenis, maar het is beter een term als "het bijzetten" of iets van dien aard te gebruiken. Want meestal verdwijnen de doden in een loket, een kastje in een muur. In verdiepingen, zodat je vaak een trapje nodig hebt om je dode dierbare te bezoeken en een bloemetjes aan zijn of haar steen te hangen.

Mike BongiornoOok al noemen ze je onsterfbaar, je ontkomt er niet aan dat jouw naam op een minder goeie dag op een "necrologio" prijkt. Iemand als Mike Bongiorno bijvoorbeeld. Onsterfbaar, nog steeds, maar ook hij blies op 8 september 2009 gewoon zijn laatste adem uit.
Bongiorno was (is) een van die Italianen die voortleeft in de harten van het volk. Hij was een van de pioniers van de Italiaanse televisie en zijn "allegria!" (wees vrolijk!) is gemeengoed geworden. Bongiorno is bijgezet op de begraafplaats van Dagnente, waar hij bijna een maand geleden, op 24 januari, verdwenen is. En ook al is Mike een grote, niemand gelooft in een wonder. Hij is dus gestolen, ontvoerd.

Van zijn ontvoerders geen teken van leven, en van Mike Bongiorno evenmin. Totdat het weekblad "Oggi" maandag met het nieuws kwam dat een betaling van 300.000 euro aan losgeld op 18 februari op het laatste moment door de criminelen geannuleerd werd. De familie Bongiorno spreekt de berichtgeving tegen.



De foto van Mike Bongiorno komt van internet.

maandag 21 februari 2011

Ave Maria

De economische crisis treft ook Italië. De regering heeft een tijdlang vol willen houden dat het niet zo was, om daarna een tijdlang vol te willen houden dat hij al voorbij was, om daarna een tijdlang vol te willen houden dat het bijna voorbij is. In dat laatste stadium zitten we nu.
De crisis spaart maar weinigen. Zelfs de 'piccole suore dei poveri', de Kleine Zusters van de Armen, gaan eronder gebukt. Aan de ingang van de supermarkt deelt een nonnetje gele briefjes uit met een lijstje met waren waaraan ze gebrek hebben. Vlees, kaas, wc-papier, suiker, pasta. De alledaagse dingen dus. Het had mijn eigen boodschappenlijstje kunnen zijn. Het nonnetje is klein, komt nauwelijks tot aan mijn borst. ,,God zegene U'', zegt ze als ik het briefje van haar aanneem. Aangezien ik niet gelovig ben neem ik haar woorden als een persoonlijk blijk van naastenliefde aan.

Als God bestaat, wat doen zijn onderdanen dan bedelend aan de ingang van een supermarkt? Ik loop de eerste gangen van de supermarkt door. Brood, groente, fruit, kaas. Ik kan niet bezig blijven met een euro te geven aan een straatmuzikant, weer een euro voor een arme ziel met maar één been aan het begin van een winkelstraat in Bologna, nog eens een euro voor... Nee, ik kan ze zelf op het ogenblik ook hard genoeg gebruiken.
Melk gaat in de mand, één liter of toch maar twee. Langs de vleeswaren. De bocht om. De suiker is in de aanbieding. Ondertussen knagen de kleine zusters aan mijn geweten. De contouren van een oud, vervallen klooster worden steeds duidelijker.
Eerst maar even de zware dingen. Anderhalve liter sinas. Een paar blikken voor de honden. Spul voor de was? Nee, dat hebben we nog. Geloof ik. Het moet toch wel erg zijn als je als non moet gaan lopen schooien. Wie weet hoe ze erbij zitten, met deze kou. 's Avonds waarschijnlijk met z'n allen in één ruimte, in de keuken, omdat het daar wellicht het warmst is. De bijbel lezen, bij kaarslicht.
Bonen, erwten, tomatensaus. Een reep chocolade voor de lekkere trek. Dan kan ik net zo goed ook een pak koekjes meenemen. Vanmiddag hebben ze natuurlijk niks gegeten, die nonnen. Want ze staan natuurlijk in meer supermarkten. En wie weet vanavond. Misschien wat brood, van een dag oud. Doppend in de magere jus van een speklapje. Wat een misère.
Ik draai me om en loop terug naar de suiker. En ik doe er ook nog een doosje thee bij. Arme zielen.

Als ik betaald heb geef ik de thee en suiker aan een tweede nonnetje dat in het grijs bij een voor een kwart gevuld winkelwagentje op een bankje zit. Ze is nog kleiner als de eerste. Ik vraag me af of ze daar in hun orde op geselecteerd worden.
Ze bedankt me hartelijk en wijst op mijn boodschappentas. "Calzedonia" staat er op de veel- en felgkleurde zijkant. ,,Ik dacht even Caledonia te lezen'', zegt ze glimlachend. ,,Ik vond het al zo gek. Want daar kom ik vandaan, weet U, uit Caledonia. Schotland.''
Ze heeft absoluut niks van een accent, en ik maak een complimentje voor haar Italiaans. ,,O, maar ik woon al zo lang in Italië'', antwoordt ze. ,,Soms vergeet ik zelfs het Engels. De Italiaanse, zo noemen ze me in de familie. Als ik de telefoon opneem en "pronto" zeg en het is mijn zuster, dan vraagt ze of ze met de Italiaanse spreekt.'' Ze lacht, het is een vrolijke non. Een vrolijke non die graag een praatje maakt. Als ik haar vertel dat ik uit Nederland kom en soms ook wel eens naar mijn woorden moet zoeken knik ze begrijpend. Ze is benieuwd hoe het Nederlands is. ,,Weet U, ik ken het Ave Maria in dertig talen, inclusief het Arabisch en het Hebreeuws. Maar ik ken het niet in het Nederlands.''
Ik ook niet, moet ik haar bekennen.

 


Voor de oorsprong van de orde van de Kleine Zusters van de Armen moeten we terug tot 1839, toen Jeanne Jugan in haar eenvoudige woning in Saint-Servan-sur-Mer onderdak bood aan een eenzame, blinde bejaarde vrouw. Samen met een medewerkster besloot Jugan meer bejaarden een helpende hand te bieden. Dankzij de hulp van nog twee medewerksters kon in 1840 al van een hechte, stabiele congrgatie gesproken worden.
Jeanne Jugan, die leefde van 1792 tot 1879, werd op 11 oktober 2009 heilig verklaard.
De Kleine Zusters van de Armen zijn thans in 30 landen actief, nog steeds mat het geestelijk en materieel bijstaan van arme bejaarden. Ze zijn niet in Nedeland vertegenwoordigd, maar wel in België, waar ze de Zusterkens der Armen genoemd worden.

dinsdag 15 februari 2011

Lentenoten

Na een grijze dageraad worden de wolken allengs dunner en halverwege de ochtend glinstert Calderara di Reno onder de glans van de eerste iele zonnestralen. Het zijn die tekenen van de aankomende lente die het leven aangenaam maken. Die je er altijd aan blijven herinneren dat de tijd vooruit gaat, dat er toekomst is, groei, leven. Kortom, een lentezonnetje, hoe magertjes dan ook, doet goed aan lijf en ziel.
Tussen de appartementenblokken is er nog weinig van te merken, maar op verschillende blogs ontluiken de eerste plantjes. Tussen gevels van steen, muurtjes van cement en straten van asfalt zijn de bomen en de struiken hier nog niet aan botten toe, maar dat moment kan niet ver meer zijn. Een kwestie van dagen, misschien wel van uren. De lente komt eraan, begeleid door muziek.
Ik  hoor ze  van ver aankomen, enigszins valse noten weerkaatsen op de gevels, een melodie wipt over een muurtje, walst een bocht om en het asfalt voert het steeds dichterbij. Ze zijn met z'n tweeën, de ene bespeelt de accordeon, de andere blaast met bolle wangen geluid uit een trompet. En ook onder ons balkon houden ze stil.
Munten regenen neer, verzorgen een contra-ritme op het asfalt. De gypsy-melodie wordt even onderbroken om te rapen en te bedanken. De trompettist vraagt of ik niet een paar schoenen voor hem heb. Het spijt me, maar nee.
Dan gaan ze verder, want er zijn meer balkons in Calderara di Reno. De lente is op komst, en heeft gaten in de zolen van haar schoenen.


Photobucket

donderdag 10 februari 2011

Een recept: vegetarische lasagna

Altijd heb ik gezegd dat ik graag kook, dat koken leuk is, maar dat je er tijd voor moet hebben. Sinds een tijdje zit ik meer thuis dan me lief is, heb dus alle tijd om uit te vinden hoe leuk koken werkelijk is.
Laat ik meteen voorop stellen dat ik geen keukenprins ben. Vooral in het begin volgde ik de recepten tot op de punt en de komma, bij gebrek aan ervaring, gebrek aan fantasie en improvisatievermogen. Maar beetje bij beetje kom ik in de fase van 'wat heb ik in huis en wat doe ik ermee' in plaats van 'wat wil ik vandaag eten en wat moet ik daarvoor in huis halen'.
En koken blijkt leuk te zijn (ook al is dat het lang niet altijd), maar je moet er inderdaad de tijd voor hebben. Veel tijd, soms.

De echte keukenfreaks schrijven alles meteen op, zodat ze de volgende keer precies weten hoeveel van dit en hoeveel van dat, hoelang zus en hoelang zo. Ik vergeet dat in de drukte van het verkeer op de twee, drie en soms wel eens vier pitten tegelijkertijd. Dat dingen tegelijkerijd doen, dat is nog het moeilijkst.
Goed. Toch eens iets opschrijven dus.



Lasagna vegetariana, vegetarische lasagna. De vegetarische variant is logisch, Lief is immers vegetariër en thuis volg ik haar trouw in haar te bewonderen keuze.
 

Wat hebben we er voor nodig?
- Lasagna (ik maak de pasta niet zelf, maar koop het bij de supermarkt in van die handige pakken);
- één aubergine (niet te groot);
- een stuk of drie wortes (ook niet te groot);
- twee paprika's (een rode een een gele);
- een ui;
- een teen knoflook;
- eventueel tomatensaus (passata di pomodoro);
- geraspte kaas (Grana Padana).

Voor de béchamel:
- 35 gram boter;
- 35 gram bloem;
- 2,5 dl. bouillon (vegetarisch);
- 2,5 dl. melk;
- nootmuskaat.

En verder:
- zout;
- peper;
- peterselie;
- basilicum.

De voorbereidingen kosten redelijk wat tijd, want je moet de groenten separaat voorbereiden.

We beginnen met de aubergine, waar we de 'kop' en de 'kont' (ik weet het, ik gebruik waarschijnlijk niet de juiste termen) vanaf snijden. Vervolgens schillen we de aubergine en snijden hem in plakken van ongeveer een halve centimeter dik.
We verwarmen drie eetlepels olijfolie in een koekepan en bakken daarin de schijven aubergine voor, regelmatig omkerend totdat ze dreigen bruin te gaan worden. Laat ze uitlekken op een stuk keukenpapier en strooi er dan wat zout over. Waarschijnlijk passen de plakken niet allemaal in één koekepan, dus geduld voor een tweede en eventuele derde ronde.

We raspen de wortelen en snijden ze op dunne plakken. Ook snipperen we een halve ui en een halve teen knoflook. De ui en de knoflook fruiten we in een paar eetlepels olijfolie (gebruik gerust dezelfde koekepan als waarin je de aubergine hebt gebakken - je moet straks ook nog afwassen en dat is alvast ieets gespaard) waarna we er de wortelschijfjes aan toevoegen. Gedurende een minuut of tien laten bakken en regelmatig omroeren. O ja, wat zout, wat peper en wat peterselie. Daarna laten uitlekken  op een stuk keukenpapier.

Ook van de paprika's verwijderen we de kop, waarna we het 'klokhuis' en de pitjes verwijderen. Vervolgens snijden we de paprika's in kleine blokjes. Ook nu eerst een halve ui en een halve teen knoflook snipperen, fruiten in een paar eetlepels olijfolie. Daarna de paprikablokjes erbij, zout, peper, wat basilicum en nog een minuut of vijf mee laten bakken. Ook dit laten uitlekken op een stuk keukenpapier.

Lief zegt dat ik de wortels en de paprika's ook samen kan bakken om tijd te sparen. Natuurlijk heeft ze gelijk, maar ik wil straks drie echt verschillende groentelagen in mijn lasagna. Bovendien maak ik hier het eten klaar, en ik doe het hoe ik het wil.

De béchamel... Laten we beginnen met een half blokje vegetarische bouillon op te lossen in 2,5 deciliter kokend water. Dan hebben we dat alvast bij de hand.
We smelten de boter, voegen er dan de bloem bij en roeren het geheel goed door elkaar totdat alle bloem opgenomen is. Dan de bouillon erbij en met de garde roeren en roeren, enerzijds om te voorkomen dat de boel niet gaat spetteren op het vuur, anderzijds - en dat is nog belangrijker - om een gladde saus te krijgen. Als dat zover is gaat de melk erbij. De pan staat nog steeds op het vuur en we blijven verwoed met de garde in de weer totdat een mooie gladde ingedikte saus het eindresultaat is, die we met een snufje zout, wat peper en wat nootmuskaat op smaak brengen.

Het grootste werk zit er nu op, als we de afwas van strak niet meerekenen. Tijdens de laatste fase kunnen we de oven alvast voorverwarmen op 180 graden.
Beboter een ovenschaal en bedek de bodem met een eerste laagje béchamel. Daarop gaan de plakken aubergine, en we dekken af met een laag lasagna.
Daaroverheen scheppen we opnieuw wat bechamel. Daarna een mooie egale laag wortelen en weer afdekken met de lasagnavellen.
De lasagna verschuilen we weer onder wat béchamel. De laatste keer kwam ik er op dit moment achter dat ik waarschijnlijk niet genoeg zou hebben voor de laatste laag. De randen heb ik daarom opgevuld met tomatensaus, wat uiteindelijk een bijzonder smakelijk alternatief bleek te zijn. Je kunt, om dit te voorkomen, dus ook wat meer bechamel maken als voorbereiding.
De parika's vormen de laatste laag groente, die we weer afdekken met lasagnavellen. De laatste bechamel gaat daar weer overheen. Tot slot raspen we wat oude kaas, bij voorkeur Grana Padana, over alles heen en we zetten de schaal een half uur bij 180 graden in het midden van de oven.

Laat de lasagna daarna even wat afkoelen. Mijn ervaring is dat je het niet te heet moet eten.
Voor ons is dit een hoofdgerecht, waar we met z'n tweeën precies genoeg aan hebben. Als voorgerecht is het perfect voor vier personen.

Smakelijk.


De afbeelding komt van internet.

dinsdag 8 februari 2011

Wol

Jazzé, waar ik doorgaans 's morgens even met m'n krantje binnenstap voor mijn dagelijkse dosis cafeïne, is niet de klassieke Italiaanse dorpskroeg. De naam zegt het eigelijk al. Jazzé. Dat is heel wat anders als het vertrouwd klinkende en in elk dorp terugkerende Bar Sport. Ze hebben voor mij allebei hun charmes, zowel Bar Sport als Jazzé.
De reden dat ik bij Jazzé binnenstap is dat ze er een goeie espresso hebben, heerlijke 'brioches', ze zijn er vriendelijk (maar dat zijn ze hier overal) en ze zitten naast de krantenboer. Ook tegen de avond, als het eventueel tijd is voor een aperitivo, kom ik er graag. Een goed glas wijn, of een spritz.
Net als in de standaard dorpskroeg staat de televisie bij Jazzé altijd aan. De tv is echter geen grote bak op een robuuste plank tegen een vale wand waarop de afbladderende verf steeds minder vat heeft op haar essentiële functie, namelijk het verbergen van de barsten in de muur. Nee, de televisie bij Jazzé is 'flatscreen' en hangt in een mooie lijst. Bewegende beelden, maar geen voetbal zoals bij Bar Sport. MTV, een zwart-wit film op RAI5, een documentaire over de natuur, dat is het oeuvre wat Jazzé haar klanten voorschotelt. En geen audio. In plaats van het schreeuwerige tv-geluid klinkt hier jazz op de achtergrond. Op de achtergrond, wat ook een essentieel verschil is met Bar Sport waar gesprekken al snel tot schreeuwpartijen verworden om boven het geluid van de televisie uit te kunnen komen. Bij Jazzé daarentegen keuvelt men. Heel soms ook over het voetbal, maar meestal over koetjes en kalfjes.
Jazzé is dus niet de klassieke Italiaanse dorpskroeg, maar soms gebeurt er toch iets wat een Bar Sport tafereeltje genoemd zou kunnen worden...

Het is koud buiten. Waterkoud. De typische kou van de terre dell'acqua en van Calderara di Reno. Iedereen voelt het, het heeft in de krant gestaan, het is op het regionale tv-journaal geweest. Maar toch moet iedereen die bij Jazzé binnenstapt om de een of andere reden even bevestigen dat het koud is. ,,Brrr, wat is het koud buiten.'' Het is een binnenkomer, een opstapje naar de babbel. De babbel over het weer, die in elke Italiaanse bar, op elk moment van de dag, op elk moment van het jaar gevoerd wordt. Wat dat betreft is er geen verschil tussen Bar Sport en Jazzé.
Als de deur opengaat komt, vergezeld van een verse vlaag kouwe winterlucht, een echtpaar binnen. Zij ingepakt als een Michelin-vrouwtje, een dikke lange jas waaronder zo te zien nog een jack schuilgaat, een wollen sjaal een aantal keren rond de nek geslagen, wanten en een wollen muts over de oren. Hij draagt minstens enige kilo's minder aan textiel met zich mee. Een wollen vest, nonchalant opengeslagen met daaronder een truitje.
,,Kijk eens aan wie daar is'', klinkt het vanachter de bar. ,,Giovanni. Maar heb je het niet koud zo?''
Hoewel zijn naam anders doet vermoeden is Giovanni niet meer een van de jongsten. Een zeventiger, schat ik. Maar wel een krasse zeventiger. ,,Zeker weten dat ik het niet koud heb'', antwoordt hij. Zijn pret-ogen glinsteren als hij zonder dralen zijn trui omhoog trekt en een weelderig tapijt aan donkere borst- en buikharen aan de aanwezigen laat zien. ,,Ik heb immers m'n wollen hemd aan!'' Bulderend borstelt hij met zijn vingers door het duistere bos, waar het melkwitte vel van zijn bolle buik spookachtig doorheen schijnt.
Giovanni's publiek grinnikt even, meer uit beleefdheid dan uit bewondering. Giovanni's echtgenote heeft dit spektakel waarschijnlijk al meer mogen meebeleven en is voor de volle honderd precent geconcentreerd in de keuze van een koffiekoek. Dat valt niet mee, want ze hebben er veel, bij Jazzé.
Ik diep  een euro uit mijn broekzak op en betaal mijn koffie. ,,Ciao, buona giornata.'' En ik sta buiten, voordat Giovanni eventueel ook nog zijn wollen onderbroek gaat laten zien.

Brrrr, wat is het koud buiten.

zaterdag 5 februari 2011

De erfenis van het fotograferende kindermeisje

PhotobucketVeel over het leven van Vivian Maier is nog in nevelen gehuld. Zeker is dat ze op 1 februari 1926 in New York werd geboren. Haar vader, Oostenrijker, heette Charles Maier. Haar moeder luisterde naar de naam Maria Jaussaud, ze kwam uit Frankrijk.
In Vivian's kinderjaren schijnt de familie Maier regelmatig heen een weer gereisd te hebben tussen het nieuwe en het oude continent, maar het grootste deel van haar jeugd heeft Vivian in Frankrijk gewoond, ook al is niet bekend waar precies.

PhotobucketIn 1951 verhuisde Vivian Maier van Frankrijk naar New York. De eerste jaren verdiende ze de kost met allerlei baantjes, zoals verkoopster in een snoepwinkel. Vijf jaar na haar aankomst in de 'Big Apple' vertrok ze naar Chicago waar ze nanny werd, kindermeisje, een baan die ze met wat tussenpozen zo'n veertig jaar uitoefende.
En als ze er ook maar even tussenuit kon ging Vivian de straat op, met haar Rolleiflex camera. Ze maakte foto's, honderden, duizenden. In Chicago, Los Angeles, Manilla, Bejing, Egypte, Italië en aan de Amerikaanse zuidwest kust. Niemand kreeg ze ooit te zien, vaak liet ze ze niet eens ontwikkelen.
Vivian Maier leefde niet in weelde. De wereldreis heeft ze waarschijnlijk kunnen betalen dankzij een erfenis. Ze stierf ook niet in weelde. De laatste jaren van haar leven moest ze rondkomen van een uitkering en een gedeelte van die tijd was ze zelfs dankloos.
Ze overleed op 21 april 2009.

Het was puur toeval dat de prenten die Maier in haar leven geschoten heeft uiteindelijk aan het licht zijn gekomen. John Maloof, president van Jefferson Park Historical Society in Chicago was in 2007 bezig aan een boek over de wijk Portage Park en kocht op goed geluk op een veiling een partij van 30.000 foto's en negatieven. Een jaar later wist hij bij hetzelfde veilinghuis een tweede aankoop te doen, waarmee vermoedelijk de 'erfenis' van Vivian Maier kompleet is. Die erfenis bestaat uit zo'n 100.000 foto's en is een immense pagina  Amerikaanse geschiedenis.
Inmiddels zijn er plannen gemaakt voor een boek met het werk van Vivian Maier. Dat zou half 2011 moeten uitkomen. Ook is men bezig met een film over haar leven.
Veel van Maier's schitterende foto's zijn al te zien op het blog dat Maloof gecreëerd heeft.