dinsdag 8 februari 2011

Wol

Jazzé, waar ik doorgaans 's morgens even met m'n krantje binnenstap voor mijn dagelijkse dosis cafeïne, is niet de klassieke Italiaanse dorpskroeg. De naam zegt het eigelijk al. Jazzé. Dat is heel wat anders als het vertrouwd klinkende en in elk dorp terugkerende Bar Sport. Ze hebben voor mij allebei hun charmes, zowel Bar Sport als Jazzé.
De reden dat ik bij Jazzé binnenstap is dat ze er een goeie espresso hebben, heerlijke 'brioches', ze zijn er vriendelijk (maar dat zijn ze hier overal) en ze zitten naast de krantenboer. Ook tegen de avond, als het eventueel tijd is voor een aperitivo, kom ik er graag. Een goed glas wijn, of een spritz.
Net als in de standaard dorpskroeg staat de televisie bij Jazzé altijd aan. De tv is echter geen grote bak op een robuuste plank tegen een vale wand waarop de afbladderende verf steeds minder vat heeft op haar essentiële functie, namelijk het verbergen van de barsten in de muur. Nee, de televisie bij Jazzé is 'flatscreen' en hangt in een mooie lijst. Bewegende beelden, maar geen voetbal zoals bij Bar Sport. MTV, een zwart-wit film op RAI5, een documentaire over de natuur, dat is het oeuvre wat Jazzé haar klanten voorschotelt. En geen audio. In plaats van het schreeuwerige tv-geluid klinkt hier jazz op de achtergrond. Op de achtergrond, wat ook een essentieel verschil is met Bar Sport waar gesprekken al snel tot schreeuwpartijen verworden om boven het geluid van de televisie uit te kunnen komen. Bij Jazzé daarentegen keuvelt men. Heel soms ook over het voetbal, maar meestal over koetjes en kalfjes.
Jazzé is dus niet de klassieke Italiaanse dorpskroeg, maar soms gebeurt er toch iets wat een Bar Sport tafereeltje genoemd zou kunnen worden...

Het is koud buiten. Waterkoud. De typische kou van de terre dell'acqua en van Calderara di Reno. Iedereen voelt het, het heeft in de krant gestaan, het is op het regionale tv-journaal geweest. Maar toch moet iedereen die bij Jazzé binnenstapt om de een of andere reden even bevestigen dat het koud is. ,,Brrr, wat is het koud buiten.'' Het is een binnenkomer, een opstapje naar de babbel. De babbel over het weer, die in elke Italiaanse bar, op elk moment van de dag, op elk moment van het jaar gevoerd wordt. Wat dat betreft is er geen verschil tussen Bar Sport en Jazzé.
Als de deur opengaat komt, vergezeld van een verse vlaag kouwe winterlucht, een echtpaar binnen. Zij ingepakt als een Michelin-vrouwtje, een dikke lange jas waaronder zo te zien nog een jack schuilgaat, een wollen sjaal een aantal keren rond de nek geslagen, wanten en een wollen muts over de oren. Hij draagt minstens enige kilo's minder aan textiel met zich mee. Een wollen vest, nonchalant opengeslagen met daaronder een truitje.
,,Kijk eens aan wie daar is'', klinkt het vanachter de bar. ,,Giovanni. Maar heb je het niet koud zo?''
Hoewel zijn naam anders doet vermoeden is Giovanni niet meer een van de jongsten. Een zeventiger, schat ik. Maar wel een krasse zeventiger. ,,Zeker weten dat ik het niet koud heb'', antwoordt hij. Zijn pret-ogen glinsteren als hij zonder dralen zijn trui omhoog trekt en een weelderig tapijt aan donkere borst- en buikharen aan de aanwezigen laat zien. ,,Ik heb immers m'n wollen hemd aan!'' Bulderend borstelt hij met zijn vingers door het duistere bos, waar het melkwitte vel van zijn bolle buik spookachtig doorheen schijnt.
Giovanni's publiek grinnikt even, meer uit beleefdheid dan uit bewondering. Giovanni's echtgenote heeft dit spektakel waarschijnlijk al meer mogen meebeleven en is voor de volle honderd precent geconcentreerd in de keuze van een koffiekoek. Dat valt niet mee, want ze hebben er veel, bij Jazzé.
Ik diep  een euro uit mijn broekzak op en betaal mijn koffie. ,,Ciao, buona giornata.'' En ik sta buiten, voordat Giovanni eventueel ook nog zijn wollen onderbroek gaat laten zien.

Brrrr, wat is het koud buiten.

10 opmerkingen:

  1. Mooi verhaal, was al weer een tijdje geleden dat ik zo'n Carmiggeltje heb gelezen.
    Wou dat ik zo'n laafplaatsje in de buurt had ...

    On the other hand... WHAT?! 1 enkele euro voor een kop koffie? Kan dat echt? Hier toch € 2,25, en dan is het koekje nog niet eens gegarandeerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je kent Giovanni kennelijk al langer dan vandaag, dat je het vervolg niet wilde meemaken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. weer proberen:

    mooie uitsmijter.
    jammer dat je op vk geen reacties meer toe laat.
    ik snap het wel, maar ga zelf door tot de laatste dag. niet de kop laten zakken.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @PaulO.
    Maar je hebt hier dan ook maar een bodempje koffie voor een euro. En zonder koekje. Maar wel met een glaasje water.

    @Zelfstandig journalist.
    Nee, ik kende Giovanni nog niet, maar nadat ik gezien had wat hij boven de gordel te vertonen had wilde ik me het gedeelte onder de gordel besparen. :-)

    @Kuifkesimon.
    Dank je, Simon.

    @Lebonton.
    Toch gelukt, waarvoor dank.
    De reakties op het VK krijg ik niet meegekopieerd. Er schijnt een mogelijkheid te zijn, maar daar ben ik een veel te grote nitwit voor. Dat is de reden, Ton. Ik hoop nog steeds op een wondertje.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk verhaal, begin ik nu bloggers te lezen, die ik op het VKblog niet kende.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @Paco.
    En dat na één espresso!

    @Antoinette.
    Zo zie je dat het toch nog ergens goed voor is. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. leest heel lekker weg
    dronk even mee (gewone filterkoffie, homebrew, dat dan weer wel)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @Hippocampi.
    Dank je, Hippo. En je weet, zoals de koffie thuis is, is-tie nergens. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen