donderdag 7 januari 2016

Generatiegenoten


https://www.facebook.com/Jets-Minibieb-1523366784568956/?fref=ts

Sinds december mag ik elke maand een column schrijven voor de Facebook pagina van "Jet's Minibieb". Een hele eer, want Jet's Minibieb is in de korte tijd van haar bestaan een ontmoetingspunt geworden in Zuiddorpe, een dorpje in Zeeuws Vlaanderen dat langzaam maar zeker bijna al haar voorzieningen heeft zien verdwijnen.
De column gaat over lezen, schrijven en alles wat daarmee in verband gebracht kan worden. Passen en meten, dat wel, want er wordt van me verwacht dat ik circa 300 woorden aanlever. Dat lijkt niet veel, maar Mariëtte van de Minibieb heeft gelijk, het is precies de juiste lengte.

Mijn eerste column schreef ik aan de hand van een weekeinde Tielt met een groep hele goeie vrienden waarmee ik een jaar of 35 geleden de middelbare school doorliep, wat in mijn geval doorstruikelen was.




GENERATIEGENOTEN

Een tijdje geleden was ik onderweg naar Tielt, in België. Vanuit Calderara di Reno, in Italië, is dat een wereldreis, dat kan ik je verzekeren. Na ruim vijf uur onderweg glipte de trein voor m'n laatste etappe letterlijk door m'n vingers heen. Aan het vele wachten die dag (reizen is vooral dat: wachten, veel wachten) zouden zich een minuut of veertig toevoegen die ik hoopte op te vullen met iets snels tegen de opkomende trek van de vroege avond. Een wafel misschien.

Station Brussel-Zuid, de laatste golven avondspits. Iemand weekte zich los uit het gekrioel en in een bijna kaarsrechte lijn doorkruiste hij de stroom van pendelaars. ,,Hé, Wilfried de Jong.'' Maar hij was ervandoor voordat het goed en wel tot me doordrong dat hij het was. Een demarrage als uit een van zijn betere wielerverhalen. Maar ik zat in z'n wiel, ook al waren we er beiden op dat moment nog onwetend van.



Wat zitten ze dicht onder de oppervlakte, mijn vrienden en vriendinnen waarmee ik de middelbare school doorliep. Een half woord is vaak voldoende, net als toen, en de tijd lijkt hier stil te zijn blijven staan. Als we na een weekeinde Aalst afscheid nemen heb ik geleerd dat je heimwee met een hoofdletter schrijft. Heimwee.
Roland stuurt me na een week een boek. Hij dweept met Reve, maar hij verrast me met Ventoux van Bert Wagendorp. Ik lees het in één ruk uit, want de roman zit me om het lijf gegoten als een oud colbertje waar zo moeilijk afstand van te doen is en derhalve voor eeuwig in de kast blijft hangen. Wagendorp is vijf jaar ouder dan ik, en komt uit de provincie. Dat laatste lijkt niet belangrijk, maar het is de enige manier om echt generatiegenoot te zijn. Veel van Ventoux is onze groep vrienden (een van ons woont zelfs op en steenworp van de Ventoux), veel ken ik en veel raakt net iets dieper.
Ventoux is inmiddels verfilmd. Wilfried de Jong, een generatiegenoot, speelt een van de hoofdrollen.



Mijn tweede column is inmiddels ook te lezen bij "Jet's Minibieb".

 

2 opmerkingen:

  1. Goed dat je weer meer schrijft, maar 'vijf jaar ouder als ik,' daar struikel ik dan - met al mijn eigen fouten en foutjes - weer over.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Iemand had me er al eerder op gewezen, Martin, en ik heb de fout inmiddels verbeterd. Het zijn nou net zulke dingen die ik begin te verliezen, en o wat heb ik daar een hekel aan. Misschien toch maar goed dat ik weer een beetje aan het schrijven ben gegaan. Blijven corrigeren, hoor. Ik ben je er oprecht dankbaar voor.

      Verwijderen