donderdag 2 februari 2017

De dood van een eiland



Verhalen gaan altijd over personages in nood, leerde ik een tijdje geleden weer al in Marjon Sarneels schrijversblog. Ergens anders las ik dat veel debuterende schrijvers over de dood schrijven.
Hoe staat het met mijn leesgedrag? Als ik het lijstje van mijn Goodreads Reading Challenge doorloop blijkt de dood in 8 van de 14 gelezen boeken een prominente rol te spelen.

Fulvio is een echte boekenverslinder. Zijn interesses zijn hemelsbreed, maar biografieën hebben zijn voorkeur. ,,Ook al weet ik van te voren hoe ze aflopen.'' De dood verkoopt goed, weet Fulvio. ,,Moet jij maar eens kijken hoe snel de biografie van een verse dode een bestseller wordt.''
Fulvio's interesse voor geschiedenis verklaart grotendeels zijn voorliefde voor biografieën, maar niet helemaal. ,,Als je het leven van iemand leest ontkom je niet aan de indruk dat alles al vooraf geschreven is. Gebeurtenissen volgen elkaar vaak zo logisch op. Je kunt er niet aan ontsnappen. Alsof je op een eiland zit.''
Als Napoleon Bonaparte dat had geweten.

Boudewijn Büch is waarschijnlijk de grootste eilandengek geweest die Nederland ooit heeft gekend. Natuurlijk heeft hij in zijn 'Eilanden' over Sint-Helena en over Napoleon geschreven, en bij 'Barend & Van Dorp' is hij nog eens komen vertellen over zijn jacht op de piemel van de keizer. De meest fantastische verhalen, die zo goed bij Büch pasten. Waar hield werkelijkheid op en waar begon fantasie? Dat was bij de schrijver van 'De kleine blonde dood' altijd de vraag, maar zijn reisverhalen blijven aangenaam leesvoer.

Vier weken nadat men bij Fulvio leverkanker in een vergevorderd stadium heeft geconstateerd is hij overleden. Bijna niemand wist het. Fulvio wilde iedereen herinneren zonder bemoedigende woorden, zonder tranen, zonder troost. Hij wilde bovendien met zijn laatste vier weken doen wat hij wilde, voor zover mogelijk. En dat was lezen, maar een biografie raakte hij niet meer aan. Romans, de eerste weken. Daarna korte verhalen, toen de pijn het vaker begon te winnen van de concentratie. Hij kon steeds minder ver reizen op woorden, de morfine nam het dan over maar maakte zijn schip stuurloos.

Een van de laatste boeken die Fulvio las was 'De atlas van afgelegen eilanden' van Judith Schalansky. Vijftig eilanden waar ik nooit ben geweest en ook nooit zal komen, zo luidt de sub-titel.

(dit artikel verscheen eerder als column op de Facebook pagina van Jet's Minibieb)

2 opmerkingen:

  1. Momenteel lees ik een boek van John Berger, Landscapes. Het staat vol met afscheidsteksten. Ik bestelde het een paar dagen voordat hij zelf overleed. Het wordt gewoner, maar het went niet, dat mensen verdwijnen waar je een belangrijk deel van je leven mee bent opgetrokken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, wennen doet het zeker niet, Martin. Een stukje van je eigen leven verdwijnt met hen.

      Verwijderen